مگر اسير كه به زندان عشق در بند است

فراق يار،

فراق يار که پيش تو برگ کاهي نيست

بيا و بر دل من بين که کوه الوند است

ز دست رفته نه تنها در اين سودا

چه دستها که ز دست تو بر خداوند است

پيام مرا که رساند به يار مهر گسل

که بر شکستي و ما را هنوز پيوند است

آسمان را با همه ء زيبايى

که چون شهدى شيرين مى‌ماند

 بر سفره‌اى از ابرها مى‌نهم

دلم بى‌تاب

گرسنه هستم

دستانم چنان تکه‌هاى يخ

در حال ذوب شدن

خورشيد آهسته‌تر بتاب

مى‌خواهم براى هميشه

طعم آسمان را زير دندان‌‌هايم حس کنم .......

کمى آهسته‌تر بتاب.

(ليلا رجبي)