سهراب این آشنای همیشگی .....

......... من هنوز

تشنه ء آبهای مشبک

هستم.

دگمه‌های لباسم

رنگ اوراد اعصار جادوست.

در علف‌زار پیش از شیوع تکلم

آخرین جشن جسمانی ما بپا بود.

من در این جشن موسیقی اختران را

از درون سفالینه‌ها می‌شنیدم

و نگاهم پر از کوچ جادوگران بود.

ای قدیمی‌ترین عکس نرگس در آیینه ء حزن!

جذبه ء تو مرا همچنان برد.

ــ تا هوای تکامل؟

ــ شاید.

در تب حرف، آب بصیرت بنوشیم.

خاطرات ... مرور خاطرات / یادآور زندگی ست / چهره ها در ذهن ماندگار است .. یه جورایی با خاطرات

زندگی کردن خیلی سخته ....  

بزن آن پرده اگر چند ترا سیم از این ساز گسسته

بزن این زخمه اگر چند در این کاسه تنبور نماندست صدایی

بزن این زخمه بر آن سنگ بر آن چوب

بر آن عشق که شاید بردم راه به جایی

پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن

لانه جغد نگر کاسه آن بربط سُغدی ز خموشی

نغمه سرکن که جهان تشنه آواز تو بینم

چشمم آن روز مبیناد که خاموش در این ساز تو بینم

نغمه توست بزن آنچه ما زنده بدانیم

اگر این پرده برافتد من و تو نیز نمانیم

اگر چند بمانیم و بگوییم همانیم

..............................................................................................................................

پی نوشت : بعد از مدتها خدمت دوستان عزیز سلام می کنم ، نمی دونم کلامی نبود تا بنویسم اینجا

تا امروز با این کلمات دلنشین برخورد کردم ، حیفم آمد شما نخوانید .

از فیلسوف کوچولوی عزیز هم به خاظر همراهی هاش همیشه سپاسگزارم .

شاد باشید دوستان .

چراغی در دست ،چراغی در دلم .

زنگار روحم را صیقل می زنم .

آینه ئی برابر آینه ات می گذارم

تا از تو 

ابدیتی بسازم .

....................................................

درود بر همه دوستان عزیز

مژده به شما که به  زودی در کلبه بامداد

با همکاری دوست خوبی به نام ژاندارک

هر از چند گاهی کتابی معرفی می کنیم

تا شما دوستان بهره ای ببرید .

خوش آمدی به کلبه بامداد ،ژاندارک عزیز .

دست از طلب ندارم تا كام من برآيد

خستگي ِ شيرين ، دوري ِ نزديك .......

نمي شه گفت ، بايد ديد .بايد سكوت كرد و ديد .

گفت و كلام من سودي نداره .

يه روز ِ اردي بهشتي ، نم نم شاد ِ باورن

دامنه يه كوه ِ سربلند ، مي ري بالا ، بالاتر

هر قدمي برمي داري احساس مي كني به خدا نزديك تر شدي

اينجاست كه ديگه لب از لب نمي توني برداري ، اينجا فقط بايد ديد .....

ببينيد ....

سلام

بازم اردی‌بهشت شده و همه چیز اردی‌بهشتی.

می‌زنم بیرون ، نم نم بارون گونه‌هام رو نوازش می‌کنه

سرم رو بالا می‌گیرم ، ببینم این رحمت از کجا میاد ،

که حجم سبز درختان ِ اردی‌بهشتی چشام رو پر می‌کنه .

گوشام رو تیز می‌کنم تا بشنوم باد چی نجوا می‌کنه

از دور می‌شنوم :

وای چه آسمونی – خدایا – چه بارونی – چه ابرای قشنگی- آسمون قشنگیش رو به اوج رسونده و همه رو محو تماشای خودش کرده!

وای چه هوایی ........... دوست دارم فریاد بزنم ....... نه بهتر ِ داد بزنم.......... ای سبدهاتان پر خواب، پر خواب، پر خواب و طنین این فریادم مث ِ موجی سهمگین عالم رو به یکباره بشوره..... سیب آوردم، سیب سرخ خورشید – و کمی مهتاب –تا دلتان بخواهد آسمان و شقایق .......... آری تا شقایق هست زندگی باید کرد!!! این است راز زیستن...................

نفس که می‌کشم ریه‌هام پر از عشق و زندگی می‌شه .

27 اردی‌بهشت گذشت و هنوز ، اردی‌بهشتی نشدم............

خوشا مرام اون روزا

لوطی‌ها و لوطی‌گری‌ها .

اون روزا یه تار سبیل چک تضمینی بود و حالا خزانه ملی هم تضمینی نداره

یادش به خیر.

سلام دوستان

بعد مدتی دوری دوباره در خدمتم.

                                                                                                «بامداد»

اين آگهي فوت من است .

داد و بيداد زمانه‌اي را چه زود هنگام ، با نوايي مخالف اوج زندگي‌تان را به فرودي حزين بدل ساخت .خجسته زندگي را با زندگي آغاز كردي ، پروانه‌وار تيمارش داشتي ، اما نهفت با دلي شكسته در حصار تنهايي مويه سردادي و با خداي خود راز و نياز كردي .

و سوز و گدازت را به كسي نگفتي ، به ناگاه از متن سپهر خاوران شهابي به زمين نشست و مقام فراق نواخت و چكاوك نيز نغمه غم انگيزش را سرود كه اي‌ واي ...

اي غمگيني و سزاواري

                        واندر سرشك همي باري

رفت آنچه رفت و آمد آنچه آمد

                        كي رفته را به زاري باز آري

اندر بلاي سخت پديد آمد

                        فضل و بزرگواري و سالاري

                                                                محمدعلي حداديان

۱۳بهمن ۱۳۸۲ مردی بزرگ از تبار آسمان به ناگاه از میان ما رفت و ما را تا ابد در اندوه دوری و تنهایی وانهاد .

استاد محمد علی حدادیان ، از نوازندگان چیره دست نی و از معدود انسانهای بزرگ و پاک زمین خاکی در چنین روزی زندگی فانی را بدرود گفت و غم رفتنش همیشه در گوشه قلب بامداد ماند . جای خالی اش همیشه هست .

پی نوشت : امروز کلبه کوچک بامداد را به مهتاب عزیز می سپارم که در این مدت به خوبی آنرا تازه کرد و نگاهداری نمود . از همه دوستانی که به اینجا سری می زنند می خواهم که همیشه اینجا را گرم و پر رونق نگه دارند .

دوست دارم هر بار که می آیم ، اینجا را مهتابی و روشن ببینم .

خدانگهدار دوستان عزیز .

«آه ای یقین دیر یافته بازت نمی نهم .»

سالها دست از طلب نداشتم و کنون

        تو

           غریو طلب خوانی ام .

میان این سالها تنها جاهای خالی برایم ماند .

ای یگانه ، تو بگو

              چه کنم ، با این همه جای خالی در وجودم

                                              آه جای خالی ، خالی ، ....

نگاه ، همان گویای همیشگی بامداد هم ساکت مانده ...

هوای زندگی دارد گویا

                        اما نفس تنگی گرفته .

شاید آن بار ، شاید این بار ، شاید دفعه بعد

                                     که می داند .

بی ربط : رفتن و ماندن همین نزدیکی .

             ماندن و رفتن تا دورها .

-        تو چی می خوای؟

     --  من چی می خوام؟ هیچی ، چیز زیادی نمی خوام ...

     -    می دونم ساده تر از اونن که فکرش می شه کرد ...

     --   آره .... اما .....

     -     اما چی ؟ ... انسان و این همه عظمت و چیزهای به این سادگی ... با این   حال ...

     --   آره با این حال ....

     -     یه نگاه آروم ، یه آغوش امن ، یه دست همراه ، یه ...

     --    حتی ساده تر از اینا ...

     -     خوبه که هستی ، می شنوی ، می گی ، وگرنه ...

     --    اما باید برم ...

     -     بری؟ نه ....

     --    آخه تو چرا ؟ ...

     -     چرا؟ چون تو آخرین کبریتتُ به من دادی ......

ساعتها کاغذ و قلم

 آخرش همین .

 چنان آرام که تقلای نوشتن بیهوده

 نگاه یگانه کلام شیوای بامداد.

آسمان آبی بلند را می پویم ......

درد ،

       شبی سرد با تن پوشی از مه .

در کوتاه شبی تاریک آمدی روشنی تنهاایم شدی .

شب یلداای روشن رفتی ،

      چله نشین تنهایی شدم ،

      با هوای بامدادی رویایی ،

                                          که بیایی .......

..........................................................................

   پی نوشت : " یه شب مهتاب ، ماه میاد تو خواب ، منو میبره ......."

چه دانستم که اين سودا مرا زين سان کند مجنون

                                       دلـم را دوزخي سازد ، دو چشمم را کـند جيحـون

      چه دانستم که سيلابي مرا ناگاه بربايد

                                          چو کشتي ام دراندازد ميان قلزم پرخون

زنـد مـوجي بر آن کشتي که تخته تخته بشکافـد

                                         که هــر تختـه فـــروريزد ز گـردشـهاي گـوناگـون

نهنگــي هـم بــرآرد سـر خـورد آن آب دريــا را

                                          چنان درياي بي پايان شود بي آب چون هامون

شـکافد نيــز آن هامـون نهنــگ بحــر فرسـا را

                                          کشـد در قــعر ناگاهان بدست قـهر چون قارون

چـو اين تبديلـها آمد نه هــامون مـاند نه دريـا

                                    چه دانم من دگرچون شدکه چون غرقست دربيچون

چه دانمهاي بسيار است ليکن من نمي دانم

                                          که خوردم از دهان بندي در آن دريا کفي افيون

وقتي مي دوني ، تلخ و شيرين قاطي مي شن .

اونوقته که هزار بار با خودت مي گي کاش نمي دونستم ؛

اما ديگه دير شده ، حالا مي دوني  .

قبول کن که اين تلخ و شيرين کجا ، قبلي کجا .

شايد اصلا ايراد از ذائقه تو بوده ، حالا خوب مزه کن  .

نترس ، هيچ کدوم از اينا قرار نيست ابدي باشن .

دنيا کوچيکتر شده و همه چيز نزديکتر......

           اي يوسف خـوش نام ما،خوش مي روي بر بام ما
                                       اي در شکــسته جام ما،اي بــــــر دريـــده دام ما

           اي نـــور ما، اي سـور ما،اي دولــــــت منصـــور ما
                                      جوشي بنه در شــور ما ،تا مي شـــود انگـــور ما

           اي دلبـــر و مقصـــود ما،اي قبلــه و معبـــــود ما
                                         آتش زدي در عــــــود ما،نظاره کـــــــن در دود ما

           اي يار ما عيّـــــــــــار ما،دام دل خمّـــــــــــــار ما
                                         پا وا مکــش از کــــار ما،بستان گرو دستـــــار ما

          در گل بمــــــانده پاي دل،جان ميدهم چه جاي دل
                                        وز آتـــــش ســـوداي دل،اي واي مــا، اي واي دل

       پی نوشت : ای وای دل ، ای وای دل........... . همه چیز از زبان دوست خوشتر است و این بار از زبان مولانا که خوش گفت : ای وای دل .....

یادته اون روزا "چه کسی بود صدا زد ..."

یادته اون روزا "در دلم چیزی هست مثل یک بیشه نور ..."

یادته شور بود و زندگی
اما چه خوش گفت بامداد " غم نان اگر بگذارد "

 ولی می دونم یه روزی می گم :
یادته یه روزی خسته بودم
یادته یه روزی تنها بودم
اما گذشت
و حالا زنده ام و ...

می دونم .

پنجه درافکندیم

                     با دستهایمان

                                        به جای رها شدن .

سنگین سنگین بر دوش می کشیم

                                  بار دیگران را

                                                  به جای همراهی کردنشان.

عشق ما نیازمند رهایی ست

                                         نه تصاحب .

در راه خویش

                   ایثار باید

                              نه انجام وظیفه .

                                                               مارگوت بیگل

 پی نوشت : این هم نتیجه اسپند دود کردن!

گاه آزرو می کنم روزقی باشم برای تو
                                              تا بدان جا برمت که می خواهی .
زورقی توانا
              به تحمل باری که بر دوش داری ،
                                              زورقی که هیچ گاه واژگون نشود
به هز اندازه که ناآرام باشی
                                   یا متلاطم باشد
                                                      دریایی که در آن می رانی .

                                                                                        مارگوت بیگل

از بختیاری ماست
                       شاید
                            که آنچه می خواهم
                                                    یا بدست نمی آید
                                                                     یا از دست می گریزد .

                                                                                        مارگوت بیگل

پی نوشت : این هم آپ . تقدیم به دوستان .

          پی نوشت : تقدیم به دوست خوبم مریم .شادباشی.

آري

اين تکرار بيتي از سرود بي پايان عشق است

« لحظه سخت سلام را خواهم شکست؟ »

در نگاهي که سرد بود ، پر التماس و وحشت

مي خواند هر روز ، تک بيتي و مي رفت شايد

رو به پايان ، رو به آغاز.

کوچه و باغ و زمين ، آسمان و گوشها

پر بود از هجاهاي کلام يک مسافر

که مي شکست هر ذره از فريادش

سکوت سنگين بيدار را بر مردمان خفته در هواي مرگزاي شهر :

« لحظه سخت سلام را خواهم شکست؟ »

بي تفاوت بودند ، پنجره ها ، درها

که يکي شان باز نشد

نتاباند نور

و نبرد هيچکدام تاريکي راه او را

و سکوت حاکم

و هنوز زمزمه هايي که مي شست

گرد خاموشي را از چهره خاک

و مردماني که مي پنداشتند با خبرند ،

از قلبهاي زنده به عشق

چشمهاي شسته به اشک

و تبخير کوچکترين قطره آب .

تنها بود صدا

و به پا مي داشت

سوگواري مرگ فرياد را در سينه ها

در غم آلوده ترين شبهاي عمر درختان خاک

و يقين سرشار

در طنين آخرين پژواک صدايي که مي بست

ريشه هايي ، در وجود خاک افسرده شهر

عشق يعني

قدري از بار بودنم را خواهي کشيد

عشق يعني

لحظه سخت سلام را خواهم شکست .

پی نوشت : این هم به افتخار دوست خوبم مریم(اشک مهتاب) .

         پی نوشت : از آنجا که قلم در دستانم نمی چرخد از قلم شیوای نیما کمک گرفتم که زبان حال من است .

                                                                                                      «از یک دوست»