مگر اسير كه به زندان عشق در بند است

فراق يار،

فراق يار که پيش تو برگ کاهي نيست

بيا و بر دل من بين که کوه الوند است

ز دست رفته نه تنها در اين سودا

چه دستها که ز دست تو بر خداوند است

پيام مرا که رساند به يار مهر گسل

که بر شکستي و ما را هنوز پيوند است

آسمان را با همه ء زيبايى

که چون شهدى شيرين مى‌ماند

 بر سفره‌اى از ابرها مى‌نهم

دلم بى‌تاب

گرسنه هستم

دستانم چنان تکه‌هاى يخ

در حال ذوب شدن

خورشيد آهسته‌تر بتاب

مى‌خواهم براى هميشه

طعم آسمان را زير دندان‌‌هايم حس کنم .......

کمى آهسته‌تر بتاب.

(ليلا رجبي)

دور بودم .. از خودم ...

دل سخت گريان است و روح بي تاب، بي تاب لحظات .. لحظاتي که خود ندانسته به دست باد

سپرده تا گذر کنند از کنارمان .. بي هيچ ثمري .. لحظاتي که ديگر برنخواهند گشت ...

شناخت خود والاترين ارزشهاست ... والاترين هدف ... و چه سخت است ...

انسان پيچيده است و زندگي آسان .. روان .. چرا قطره نباشيم ... آنگاه با هم باشيم و

دريا شويم .... دريا سرانجام به اقيانوس خواهد رسيد .........

به دريا برويم با قايقي که به قول سهراب: از تور تهي و دل از آرزوي مرواريد 

و اين روح بلندي ميخواهد و براي رسيدن به آن سالها تلاش ...

بياييد به بلندي روحمان بيانديشيم و به سخاوت دلهايمان ...........