تو از متن کدوم رؤيا رسيدي

که تا اسمت رو گفتي

شب جوان شد

که از رنگ صدات دريا شکفت

و نگاه من پر از رنگين کمان شد .........

شب سليس است و يکدست و باز.

شمعداني‌ها

و صدادارترين شاخه ء فصل، ماه را مي‌شنوند.

پلکان جلو ساختمان،

در فانوس به دست

و در اسراف نسيم،

گوش کن، جاده صدا مي‌زند از دور قدم‌هاي ترا.

چشم تو زينت تاريکي نيست.

پلک‌ها را بتکان، کفش به پا و بيـــــــــــــــا.

و بيا تا جايي، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روي کلوخي بنشيند با تو

و مزامير شب اندام ترا، مثل يک قطعه ء آواز به خود جذب کنند.

پارسايي است در آنجا که ترا خواهد گفت: