زنده در هواي هم نيست

هيچکسي مثل من و تو

جفت هم ، نيمه ء هم نيست

نبايد بين من و تو نفسي فاصله باشه

وقتي مي‌تونه جدايي ، قصه ء دلتنگي باشه

بيا تا باهم بسازيم خونه ء عشق رو دوباره

باز کنيم پنجره‌هاشو رو به مهتاب و ستاره

هيچکسي مثل من و تو

زنده در هواي هم نيست

هيچکسي مثل من و تو

جفت هم ، نيمه ء هم نيست ....

من و تو با هم مي‌تونيم

پلي تا خورشيد بسازيم ..

تا به فردايي دوباره

شب رو يک نفس بتازيم ...

چرا بي همديگه باشيم

وقتي تنهايي عذابه ،‌

وقتي لحظه‌هاي ديدار واسمون مثل يه خواب ِ

حسي درونم هست که قادر به بيان کردنش نيستم .

نخواهم عمر فاني را چــــرا که عمر فاني من تويي.

نخواهم جان پر درد را چــــرا که جان من تويي.

خدايا اين زندگي را نمي‌خواهم ، زندگي را نمي‌خواهم !!!

بشنويد از سهراب:

ماه بالاي سر آبادي است،

اهل آبادي در خواب.

روي اين مهتابي، خشت غربت را مي‌بويم.

باغ همسايه چراغش روشن، (نه همسايه‌اي هست و نه باغي)

من چراغم خاموش.

ماه تابيده به بشقاب خيار، به لب کوزهء آب.

غوک‌ها مي‌خوانند.

مرغ حق هم گاهي.

کوه نزديک من است: پشت افراها، سنجدها.

و بيابان پيداست.

سنگ‌ها پيدا نيست، گلچه‌ها پيدا نيست.

سايه‌هايي از دور، مثل تنهايي آب، مثل آواز خدا پيداست.

نيمه شب بايد باشد.

دب اکبر آن است: دو وجب بالاتر از بام.

آسمان آبي نيست، روز آبي بود.

ياد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم.

ياد من باشد فردا لب سلخ، طرحي از بزها بردارم.

طرحي از جاروها، سايه‌هاشان در آب.

ياد من باشد، هر چه پروانه که مي‌افتد در آب،

زود از آب درآرم.

ياد من باشد کاري نکنم، که به قانون زمين بربخورد.

ياد من باشد فردا لب جوي، حوله‌ام را هم با چوبه بشويم.

ياد من باشد تنــها هستم.

ماه بالاي سر تنهايي است.

افسرده‌ام ، سخت پريشان ، با نزديک شدن به سال جديد گويي روحم داراي موجهاي سهمگين شده

دلم سخت گريان و ملتهب و جسمم ناتوان‌ترين و اي کاش چشمانم نمي‌ديد تا عذابم کمتر بود !!!!!