پرنده خيس

می دانی ...
پرنده را بی دليل اعدام می كنی
در ژرف تو
آينه ايست
كه قفس را انعكاس می دهد
و دستان تو محلولی ست
كه انجماد روز را
در حوضچه شب غرق می كند.

ای صميمی،
ديگر زندگی را نمی توان
در فرو مردن يك برگ
يا شكفتن يك گل
يا پريدن يك پرنده ديد
ما در حجم كوچك خود رسوب می كنيم
- آيا شود كه باز درختان جوانی را
در راستای خيابان
پرورش دهيم

و صندوق های زرد پست
سنگين
ز غمنامه های زمانه نباشند؟
در سرزمينی كه عشق آهنی ست
انتظار معجزه را بعيد می دانم
باغبان مفلوك چه هديه ای دارد؟
پرندگان
از شاخه های خشك پرواز می كنند
آن مرد زرد پوش
كه تنها و بی وقفه گام می زند
با كوچه های « ورود ممنوع »
با خانه های « به اجاره داده می شود »
چه خواهد كرد
سرزمينی را كه دوستش می داريم؟

پرندگان همه خيس اند
و گفتگويی از پريدن نيست
در سرزمين ما
پرندگان همه خيس اند
در سرزمينی كه عشق كاغذی است
انتظار معجزه را بعيد می دانم.

" زنده یاد گلسرخی " روحش شاد و جاری

می‌تازی، همزاد عصیان!

به شکار ستاره‌ها رهسپاری،

دستانت از درخشش تیر و کمان سرشار.

اینجا که من هستم

آسمان. خوشه ء کهکشان می‌آویزد،

کو چشمی آرزومند؟

با ترس و شیفتگی، در برکه ء فیروزه‌گون، گل‌های سپید می‌کنی

و هر آن، به مار سیاهی می‌نگری، گلچین بی‌تاب!

و اینجا - افسانه نمی‌گویم-

نیش مار، نوشابه ء گل ارمغان آورد.

بیداری‌ات را جادو می‌زند،

سیب باغ ترا پنجه ء دیوی می‌رباید.

و - قصه نمی‌پردازم -

در باغستان من، شاخه ء بارور خم می‌شود،

بی‌نیازی دست‌ها پاسخ می‌دهد.

در بیشه ء تو، آهو سر می‌کشد، به صدایی می‌رمد.

در جنگل من، از درندگی نام و نشان نیست.

در سایه - آفتاب دیارت، قصه ء " خیر و شر " می‌شنوی.

من شکفتن‌ها را می‌شنوم.

و جویبار از آن سوی زمان می‌گذرد.

تو در راهی.

من رسیده‌ام.

اندوهی در چشمانت نشست، رهرو نازک‌دل!

میان ما راه درازی نیست: لرزش یک برگ.

با خواندن و شنیدن این شعر دیگه جای هیچ حرفی باقی نمی‌مونه جز اینکه باید بگم سهراب همیشه در قلب و روح من جاری ست .... و آسمان از یاد او سرشار است ....

میان ما راه درازی نیست: لرزش یک برگ.

پ ن : از همه ء دوستان ِ بزرگ و همواره جاری خود سپاسگزارم که همیشه مرا همراهی می‌کنند ....

"فیلسوف کوچولو " همراه ِ آبی ِ من و خواهر مهربانم ... سپاسگزارم از حضورت ..

" محمد" عزیز دوست و همراه ِ وسیع من سپاسگزارم از حضورت ...

امیدوارم همیشه پاینده و جاری باشید ... مثال ابرهای روان ...

برداشت آسمان را

چون کاسه‌ای کبود،

و صبح ِ سرخ را

لاجرعه سر کشید.

آنگاه

خورشید در تمام وجودش طلوع کرد ...

کاش هر صبح ما نیز صبح را سر می‌کشیدیم و خورشید در تمام وجودمان طلوع می‌کرد....

وای آسمان نخواهم پرسید چرا ؟ ولی به من بگو چه کنم ... بگو ... هر چه که باید انجام دهم بر افکارم، بر وجودم جاری ساز ... کمکم کن ... سخت به حمایتت احتیاج دارم ... آسمان با تو سخن میگویم ...

دلم تنگ شده ... دلم عجيب تنگ شده ...

 آسمان ... آسمان ... آسمان ...

   و گاهي   و اغلب اوقات

مرا
تو
بی سببی
نیستی.
به راستی
صلتِ کدام قصیده ای
ای غزل؟
ستاره باران جواب کدام سلامی
به آفتاب
از دریچه ی تاریک؟
کلام از نگاه تو شکل می بندد.
خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!

□

پس پشت مردمکانت
فریاد کدام زندانی ست
که آزادی را
به لبان بر آماسیده
گل سرخی پر تاب می کند؟ -
ورنه
این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست.

□

نگاه از صدای تو ایمن می شود.
چه مومنانه نام مرا آواز می کنی!

□

و دلت
کبوتر آشتی ست،
در خون تپیده
به نام تلخ.

با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز می کنی!

- روحش شاد و همواره جاری....

-- گاهی نیز به من سر بزن ........ مثل قدیم ...... دلم برات تنگ شده خیلی زیاد ...

- - - منتظرت هستم و خواهم ماند هميشه ....

فضا را ترسی پوشاند

نزدیک شد و هر چه نزدیکتر

فضا آغشته‌تر

دور شد و هر چه دورتر

آرامش بخش‌تر

نور در دستانش

نفسهایش سنگین‌تر

شانه‌هایش افتاده‌تر

هجوم محیط بر سرش لانه کرد

و دور شد، دورتر

نزدیک شد، نزدیکتر

همهمه‌ها به گوش می‌رسید

چرخشی رخ داد و

ناگاه افتاد چون سیبی

تنها شد، از درخت جدا شد

گریست ....... سخت گریست ....

لیلا رجبی

زاده شدن بر نیزه ء تاریک

همچون میلاد ِ گشاده ء زخمی.

سِفْر ِ یگانه ء فرصت را

سراسر در سلسله پیمودن .........