خوشا مرام اون روزا

لوطی‌ها و لوطی‌گری‌ها .

اون روزا یه تار سبیل چک تضمینی بود و حالا خزانه ملی هم تضمینی نداره

یادش به خیر.

سلام دوستان

بعد مدتی دوری دوباره در خدمتم.

                                                                                                «بامداد»

گاه جلوتر و گاه عقب تر

و تعظیم سروها

به منزله ء خوش آمدگویی

و روشنایی چراغها

یعنی عبور از تاریکی...............................................

در این نزدیکی جایی ست که سایه نارونی تا به ابدیت جاری ست...............

در این روزها دیگه حوصله ء خودم هم ندارم.............

با عرض معذرت از همه دوستان ............. دچار یک نوع سردرگمی شدم......................

بدرود تا درودی دیگر...................

خسته، خسته تر از همیشه.... سرگردان.... معلق.... فقط یک چیز هست که لمسش می‌کنم

آن هم آسمان است مثل همیشه ......... آسمان که متعلق به همه است و با سخاوت.........

دلم می‌خواهد دلم را رها سازم......... روحم را ..... به راستی به قول سهراب:

روح من گاهی مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.... ولی بدنبال مأمنی هستم، روح من بدنبال

مقبره‌اش می‌گردد تا برای همیشه در آن آرام گیرد...... و چه دلتنگم و چه اندازه دلتنگم......

من اینچنین می‌گویم : در این دقایق نو، که اطرافمان مانند همیشه است، هیچ بوی خوشی

نمی‌یابم...... هیچ شاخه ء نارنجی نیست و هیچ گل شب بویی..... هیچ ..... آنچه هست

همگی فراموشی ست.... فراموشی.......... و نه آن فراموشی که خاک حس می‌کند آن هنگام

که دشتهای گل رنگ و یا شالیزاری را تماشا می‌کنید و خاک را فراموش....... نه!! فراموشی از

جنس از یاد بردن دلهایمان، روحمان که گاهی حقیقت دارد...... آسمان که همیشه جاودان

است....... آبی ست و جاری، چون رودی و یا نه همانند بارش باران که لطافت می‌بخشد و

طراوت..... به راستی زیستن به چه معناست؟؟؟؟؟

بدان معنا که هر لحظه بر روی یکنواختی گام برداریم..............

....... عبور باید کرد.

صدای باد می‌آید، عبور باید کرد.

و من مسافرم، ای بادهای همواره!

مرا به وسعت تشکیل برگ‌ها ببرید.

مرا به کودکی شور آبها برسانید.

و کفش‌های مرا تا تکامل تن انگور

پراز تحرک زیبایی خضوع کنید.

دقیقه‌های مرا تا کبوتران مکرر

در آسمان سپید غریزه اوج دهید.

و اتفاق وجود مرا کنار درخت

بدل کنید به یک ارتباط گمشده ء پاک.

و در تنفس تنهایی

دریچه‌های شعور مرا بهم بزنید.

روان کنیدم دنبال بادبادک آن روز

مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید.

حضور "هیچ" ملایم را

به من نشان بدهید.....