تبليغاتX
بامداد
مرا سفر به کجا می‌برد؟ کجا نشان قدم ناتمام خواهدماند و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت گشوده‌خواهدشد؟
 

یادته اون روزا "چه کسی بود صدا زد ..."

یادته اون روزا "در دلم چیزی هست مثل یک بیشه نور ..."

یادته شور بود و زندگی
اما چه خوش گفت بامداد " غم نان اگر بگذارد "

 ولی می دونم یه روزی می گم :
یادته یه روزی خسته بودم
یادته یه روزی تنها بودم
اما گذشت
و حالا زنده ام و ...

می دونم .


 

+ نوشته شده در  جمعه 24 شهریور1385ساعت 21:19  توسط بامداد | 
 

پنجه درافکندیم

                     با دستهایمان

                                        به جای رها شدن .

سنگین سنگین بر دوش می کشیم

                                  بار دیگران را

                                                  به جای همراهی کردنشان.

عشق ما نیازمند رهایی ست

                                         نه تصاحب .

در راه خویش

                   ایثار باید

                              نه انجام وظیفه .

                                                               مارگوت بیگل

 

 پی نوشت : این هم نتیجه اسپند دود کردن!

+ نوشته شده در  سه شنبه 14 شهریور1385ساعت 21:11  توسط بامداد | 
 

گاه آزرو می کنم روزقی باشم برای تو
                                              تا بدان جا برمت که می خواهی .
زورقی توانا
              به تحمل باری که بر دوش داری ،
                                              زورقی که هیچ گاه واژگون نشود
به هز اندازه که ناآرام باشی
                                   یا متلاطم باشد
                                                      دریایی که در آن می رانی .

                                                                                        مارگوت بیگل

از بختیاری ماست
                       شاید
                            که آنچه می خواهم
                                                    یا بدست نمی آید
                                                                     یا از دست می گریزد .

                                                                                        مارگوت بیگل

 

+ نوشته شده در  شنبه 11 شهریور1385ساعت 17:0  توسط بامداد | 

 

دستهای من پرده های هستی تو را از هم می گشاید

در برهنه گی ِ بیشتری می پوشاندت

اندام به اندام عریانت می کند

دست های من

و از پیکرت

پیکری دیگر می آفریند .

                                                                   اکتاویو پاز

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 2 شهریور1385ساعت 19:26  توسط بامداد | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
درباره وبلاگ
امشب من از تو ساز می‌زنم
امشب برای تو می‌گویم
در خلوت شبانه در آسودگی خاطره‌ها
در کوچه پس کوچه‌های ذهن خسته‌ام
قدم زنان تو را می‌جویم
برایت بارها خوانده‌ام اینچنین نتها را
که امشب برایت
نغمه‌ها می‌سراید.
آری امشب دیدگانم
در جستجوی مهتاب به هر سو نظر می‌افکند.

نوشته های پیشین
تیر 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
آرشیو موضوعی
معرفی کتاب
نویسندگان
بامداد
مهتاب
ژاندارک
پیوندها
احمد شاملو
فروغ فرخزاد
فريدون مشيري
سهراب همان آشنای همیشگی
فیلسوف بزرگ
کلبه سبز
پیامبر دیوانه
ققنوس
رادیو گلها
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

طراح قالب
دیجیتال کیوان