اگر دستم رسد روزی که انصاف ار تو بستانم

قضای عهد ماضی را شبی دستـی برافشانـم

چنانت دوست می دارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

دلم صد بار می گويد که چشم  از فتنه بر هم نه

دگـر ره ديده  می افـتد  بر  آن  بالای فـتانـم

تو را در بوستان بـايد که پيش سـرو بنشينی

اگـر نه باغبان گـويد کـه ديگر سـرو ننـشانم

مپرسم دوش چون بودی به تاريکی و تنهايی

شب هجرم چه می پرسی که روز وصل حـيرانم

شبان آهسته می نالم مـگر دردم نهـان مـاند

به گوش هـر کـه در عـالم رسـيد آواز پنـهانم

من آن مرغ سخن دانم که در خاکم رود صورت

              هنـوز آواز  مـی آيد  به  مـعنی  از  گلســتانم