آري

اين تکرار بيتي از سرود بي پايان عشق است

« لحظه سخت سلام را خواهم شکست؟ »

در نگاهي که سرد بود ، پر التماس و وحشت

مي خواند هر روز ، تک بيتي و مي رفت شايد

رو به پايان ، رو به آغاز.

کوچه و باغ و زمين ، آسمان و گوشها

پر بود از هجاهاي کلام يک مسافر

که مي شکست هر ذره از فريادش

سکوت سنگين بيدار را بر مردمان خفته در هواي مرگزاي شهر :

« لحظه سخت سلام را خواهم شکست؟ »

بي تفاوت بودند ، پنجره ها ، درها

که يکي شان باز نشد

نتاباند نور

و نبرد هيچکدام تاريکي راه او را

و سکوت حاکم

و هنوز زمزمه هايي که مي شست

گرد خاموشي را از چهره خاک

و مردماني که مي پنداشتند با خبرند ،

از قلبهاي زنده به عشق

چشمهاي شسته به اشک

و تبخير کوچکترين قطره آب .

تنها بود صدا

و به پا مي داشت

سوگواري مرگ فرياد را در سينه ها

در غم آلوده ترين شبهاي عمر درختان خاک

و يقين سرشار

در طنين آخرين پژواک صدايي که مي بست

ريشه هايي ، در وجود خاک افسرده شهر

عشق يعني

قدري از بار بودنم را خواهي کشيد

عشق يعني

لحظه سخت سلام را خواهم شکست .

پی نوشت : این هم به افتخار دوست خوبم مریم(اشک مهتاب) .

         پی نوشت : از آنجا که قلم در دستانم نمی چرخد از قلم شیوای نیما کمک گرفتم که زبان حال من است .

                                                                                                      «از یک دوست»