ارغوان ، شاخه هم خون جدامانده‌ي من

آسمان تو چه رنگ است امروز

آفتابي ست هوا يا گرفته است هنوز .

من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است

آسماني بر سرم نيست ، از بهارانم خبرم نيست .

آنچه ميبينم ديوار است ، آه اين سخت سياه

آنچنان نزديك است ، كه چو برمي‌كشم از سينه نفس

نفسم را برمي‌گرداند .

ره چنان بسته كه پرواز نگه در همين يك قدمي مي‌ماند .

كور سويي زچراغي رنجور قصه پرداز شب ظلماني ست .

نفسم مي‌گيرد كه هوا هم اينجا زنداني ست .

هرچه با من اينجاست رنگ رخساره باخته است

آفتابي هرگز  ، گوشه‌ي چشمي هم بر فراموشي اين دخمه نيانداخته است .

من در اين گوشه‌ي خاموش فراموش شده

كز دم سردش هر شمعي خاموش شده

ياد رنگيني در خاطر من گريه مي‌انگيزد .

ارغوانم آنجاست ، ارغوانم تنهاست .

ارغوانم دارد مي‌گريد

چون دل من كه چنين خون آلود هر دم از ديده فرو مي‌ريزد .

ارغوان ، اين چه رازي ست كه هر بار بهار با عزاي دل ما مي‌آيد

كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است

واينچنين بر جگر سوختگان داغ بر داغ مي‌افزايد .

ارغوان ، پنجه خونين زمين !

دامن صبح بگير و از سواران خرامنده خورشيد بپرس

كي بر اين دره غم مي‌گذرند .

ارغوان ، خوشه خون !

بامدادان كه كبوترها بر لب پنجره‌ي باز سحر قل‌قله مي‌آوازند

جان گل رنگ مرا بر سر دست بگير

به تماشاگه پرواز ببر .

آه بشتاب كه هم پروازان نگران غم هم پروازند .

ارغوان ، بيرق گل گون بهار !

تو برافراشته باش .

شعر خون بار مني ، ياد رفيقانم را بر زبانم داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده‌ي من

ارغوان ، شاخه هم خون جدا مانده‌ي من .

                                                                ه.ا.سایه

سين هفتم

سيب سرخي ست

حسرتا

كه مرا

نصيب

از اين سفره ي سنت

سروري نيست .

شرابي مردافكن در جام هواست .

شگفتا

كه مرا

بدين مستي

شوري نيست .

سبوي شبزه پوش

در قاب پنجره-

آه

چنان دورم

كه گويي چز نقش بي  جاني نيست .

و كلامي مهربان

در نخستين ديدار بامدادي -

فغان

كه در پس پاسخ و لب خند

دل خنداني نيست .

بهاري ديگر آمده است

آري

اما براي آن زمستان ها كه گذشت

نامي نيست

نامي نيست .

                                                         الف.بامداد

من غـلام قـمرم ، غـير قمـر هيچ مگـو

پيش من جز سخن شمع و شكرهيچ مگو

سـخن رنج مگـو ، جز سـخن گنـج مگو

ور از اين بي خبري ، رنج مبر ، هيچ مگو

دوش ديوانه شدم ، عشق مرا ديد وبگفت

آمـدم ، نعره مـزن ، جامه مدر ، هيچ مگو

گفتم اي عشق من از چيز دگـر مي‌ترسم

گفت آن چيز دگـر نيست دگر ، هيچ مگو

من بگوش تو‌سخنهاي نهان خواهم گفت

سر بجنبان‌كه بلي ، جزكه به سرهيچ مگو

گفتم‌اين‌روي‌فرشته است‌عجب‌يا‌بشر است

گفت‌اين‌غير‌فرشته است و بشر ، هيچ مگو

گفتم اين‌چيست‌بگو، زير و زبر خواهم شد

گفت مي‌باش چنين زير و زبر ، هيـچ مگو

اي نشسته تو در اين خانه پر نقش و خيال

خيز ازاين خانه برون ، رخت ببر، هيچ مگو

انسان چیست؟ موجودی عجیب یا موجودی بزرگ ، شاید هم اشرف مخلوقات .

بضعی هم می گویند : موجودی عاقل با حق انتخاب . بالاتر از همه جانشین خدا بر روی زمین.

اما واقعاً انسان چیست ؟ موجودی که می تواند یا نمی تواند ؟

بزرگ است اما عاجز . انسان درد است . ناتوانی بزرگی است که خدا نسیب گرگ بیابان نکند .

بار امانتی را بر دوش دارد که از چیستی آن خبری ندارد . حامل امانتی مبهم است که همه آنرا پس زده اند.

انسان تنها ترين است . در آن لحظه که عزيزي در مقابل چشمانش پرپر مي زند نمي تواند کمترين کمکي کند. اين موجود جز عجز وناتواني و درد چيست . مي بيند اما نمي بيند .

 مي داند اما نمي داند . تنها دشواري يک وظيفه است .

التيام بخش اين درد چيست ؟

 توان بخش انسان چيست ؟

آنچه که انسان را بزرگ مي کند وجود دارد ؟

مونس و يار او کيسيت ؟

چارهٔ انسان چيست ؟

هوا هنوز تاريک بود که با چشمايي خواب‌آلوده از خونه زدم بيرون . سر 4 راه واسه اولين ماشين با طرز باکلاسي دست تکون‌دادم و اونم وايساد . تا آخر مستقيم همسفرش بودم . دوباره با همون روش قبلي خواستم ماشين بگيرم اما اين دفعه کلي طول کشيد . اين مستقيم طولاني‌تر بود و راننده هم شروع کرده‌بود به گيردادن به همه چيز و تا آخر راه مخ مسافران محترم را پياده‌کرد . تازه تومسير يک مسافر بي‌کار هم به اين مخ‌پياده‌کردن اضافه‌شد . خلاصه رسيديم به مقصد و من تيز پريدم پايين و نفس راحتي کشيدم . هوا ديگه روشن شده بود .خيابون‌ها هم شلوغ‌تر  شده‌بود . ديدم يک راننده‌ي محترم داره داد مي‌زنه ... 1 نفر . کلي حال کردم . واسه اينکه اين راننده‌ي محترم منو تحويل گرفته بود و منو شخصاً به ماشينش دعوت مي‌کرد اونم با صداي بلند . با غرور خاصي سريع رفتم سوار ماشين اين راننده‌ي محترم شدم . وقتي سوار شدم ديدم تو ماشين هيچکس نيست‌ و مطمئن شدم که اين راننده‌ي محترم سر صبحي منو کلي تحويل گرفته . يهو ديدم راننده داد مي زنه ... 1 نفر . تازه فهميدم که دنيا دست کيه . عجب سوتي ضايعي بود . ساکت و بي حال و خواب‌آلوده‌تر منتظر نشستم تا ماشين پرشه . کلي طول کشيد تا ماشين پر شد و راه افتاد . چشمتون روز بد نبينه . اين راننده هم شروع کرد که آره آقا ديروز رفتم گيربکسي که ... تومن درست مي‌کردن .......... تومن گرفت و درست کرد . تا آخر راه همين جور فکش تکون مي‌خورد . 2 زاريم تازه افتاد که بايد يه چيزي بزارم روي کرايه‌ي قبلي . خوب اينو از اول مي‌گفت . ديگه اينهمه فک زدن و مخ خوردن نمي‌خواست . با همه‌ي اين تفاصيل تازه بعد از 1 ماشين ديگه رسيدم به مقصد .

اما مقصد ...  

آزادی

به شيکَرَکی می مونه

روشيرينيِ بی دنگ و فنگی

که مالِ يه بابای ديگه س.

تا وختی ندونی

شيرينی رُ چه جور باس پخت

هميشه همين

بساطه که هس .

                                                         لنگستون هيوز

” ايستاده ام  و چشم به فاصله ای دارم که

با هر قدم تو ، دورترم می کند از آنچه خدايش خواندم

و چشمانم اشکها را پشت سرت می بارد ، شايد که برگردی

ولی گويا وسعت چشمانم کوچکتر از آنست که حتی ،

آهنگ بر داشتن گامهايت را آهسته تر کند . ”

... و اينگونه انديشيدن آغاز شد:

اما طلب ، محصول خبريست از حضرت سيمرغ؟؟؟

ميان پاهايم لاشخوري بود كه به سختي نوكم مي‌زد . هنوز هيچ‌چي نشده كفش و جورابم را تكه‌تكه كرده‌بود و حالا داشت تو گوشت و عضلاتم كندوكاو مي‌كرد . پس از هر چند ضربه‌اي كه با منقارش مي‌كوبيد به دلواپسي دورم چرخي مي‌زد و از نو دست به كار مي‌شد .

آقايي داشت مي‌گذشت ايستاد لحظه‌اي نگاهم كرد بعد با تعجب پرسيد چه‌طور مي‌توانم اين حيوان را تحمل كنم .

به‌ش گفتم : - من بي دفاعم . آمده نشسته بنا كرده به من نوك زدن . البته سعي كردم برانمش حتا خواستم خفه‌اش كنم منتها مشكل مي‌شود از پس يك چنين جانوري برآمد . خودتان كه مي‌بينيد چه هيولايي است . اول مي‌خواست بپرد به صورتم كه گفتم حالا كه چاره‌اي نيست دست‌كم بهتر است پاهايم را قرباني كنم . كه ملاحظه مي‌كنيد ديگر پاك زخم و زيل و ريش ريش شده .

آن آقا گفت : - چرا مي‌گذاريد اين جور عذابتان بدهد ؟ يك گلوله حرامش كنيد قالش را بكنيد .

گفتم : - راستي؟ خودتان لطف مي‌كنيد ترتيبش را بدهيد ؟

آقاهه گفت : - با كمال ميل . گيرم بايد بروم خانه تفنگم را بياورم . يك ساعتي طول مي‌كشد مي‌توانيد تا برگشتن من دندان رو جگر بگذاريد؟

گفتم: - از كجا بدانم!

آن وقت بعد از لحظه‌اي كه از شدت درد به خودم پيچيدم گفتم : - بي‌زحمت شما لطف خودتان را بكنيد .

گفت : - باشد ، سعي مي‌كن فرزتر بجنبم .

لاشخور كه ضمن گفت و گوي ما به نوبت من و آقاهه را مي‌پاييد با خيال راحت همه چيز را شنيد و براي من مثل روز روشن بود كه حرف‌هايمان را فهميده و سر تا ته قضيه را خوانده . به يك حركت بال بلند شد ، براي اينكه خيز كافي بردارد عين نيزه‌اندازها سر و سينه‌اش را عقب داد و يك ضرب منقارش را به دهن من فرو برد . تا هم فيها خالدونم .

من همانجور كه از هم شكافته مي‌شدم حس كردم – آن هم با چه سبك باري- كه لجه‌اي بي‌انتهاي خون من بي رحمانه دارد لاشخور را در عمق خود غرق مي‌كند .

فرانتس كافكا

پي‌نوشت : راستش به خاطر اينكه داستان «زندگي شوخي تلخي است » به حال و هواي اينجا نمي‌خورد ادامه آنرا ننوشتم .